major_rtoutin

прошу обратить внимание на лица г-д Ходорковского и Лебедева.

То есть - человеку с нормальным зрением, не оленю - сразу видно, кто перед ним.

Крысы хозяйские, арестанты, каторжане.

Ходор вообще похож на героев 90-хЪ, иудорасхитителей, которые очень много сделали для Движа, для ДПСС.


Это при том, что до посадки у них были совсем другие лица, и никакие они не урки, даже до иудорасхитителей советских не достигли, те под расстрелом каждый день ходили




Што показывает сомнительность исправления интеллигенции в современной поцсоветской исправительной системе.

By the way, while cutting through the alley near the church on my way to Metro last night, I caught two short black men having sex in the alley. (Refugees from Fireplace, I guess.) The 5'4" guy with the baby-blue baseball cap; super-abundant, shoulder-length braids; and tuft of beard on the end of his chin had his pants down around his ankles. A great ass. Really powerful, thick thighs. And an 8 inch long, exceptionally thick, uncut member with a gigantic mushroom knob. His penis was so massive, it pointed at a 45-degree angle downward, and swung back and forth when he moved.

He didn't move fast enough, I guess: If I'd been a cop, he'd be in jail. His friend, who was a few inches taller, in black shiny jacket and dark pants, was slurping on that monster African cock. But he got up off his knees, pushed his own cock (which I didn't see) into his jeans, zipped up, and was walking past me before his buddy had barely registered my presence.

The mega-hung stud penguin-walked as fast as he could toward the house whose back yard he was standing in. He wedged himself between the homeowner's car and garbage can, and was gasping for breath and shaking while he got his pants up over that swollen monstrosity of a penis and those hemispherical, perfect ass cheeks.

I saw no underwear, Even better!

This morning, it turns me on. Last night, I was so angry at being stood up and so upset, if that black stud had asked me to walk over, offer my ass to him, and proposed to marry me, I would have said "No."

Есть среди моих читателей фотограф репортажник?

МОСКВА

Есть маза прославиться.

в комменты

или

sokoleg2@gmail.com

слово года

МУСОРИАТ

Несмотря на то, что Хамхоев показал кафирам все имеющиеся у него документы, подтверждающие, что он их верный пёс, стоявший на посту бандит-«полковник» начал оскорблять ингушскую марионетку, выражаться в его адрес нецензурной бранью, обвиняя его в том, что «это вы убили и ранили моих ребят».

 

Кафир потребовал от марионетки из «УБОП» встать на колени. Марионетка попыталась проявить гордость и отказаться. Кафиров возмутило такое поведение своего пса, они набросились на Хамхоева и забили его ногами.

кроме как ебала жаба гадюку и добавить нечего, плотность запредельная

ну и вообще там есть интересное

В селении Ачалуки в пятницу во второй половине дня между членами тейпов Ваделовых и Мержоевых на почве конфликта из-за строительного карьера произошла ссора,

http://guralyuk.livejournal.com/1357407.html

Насколько при этом плодотворна сама стратегия России – дестабилизировать обстановку в соседних странах на долгую перспективу? Т.е. стравливая русскую общину с «титульной»? Не было бы плодотворнее сразу вести дело к институализации русских (или про-русских) общин и достижению их договоренностей с другими общинами? Россия могла бы стать гарантом стабильности в Грузии, Украине, Молдове, Латвии – а стремится пока что к тому, чтобы быть детонатором нестабильности. Что не может не радовать США.

Кстати, эту же стратегию в своё время можно было бы применить и к Казахстану, но как-то было недосуг, что ли. Видимо, элиты отвлекались на более приятные хлопоты. «Помогать строительству цивилизованной и влиятельной русской общины? Зачем, если есть нефть и Куршавель?»

При нынешней стратегии Россия сама способствует тому, чтобы быть окружённой поясом нестабильности. Отвечает ли это национальным интересам? Пока что выглядит так, что внешняя политика строится чисто по рефлекторному способу.

я за тое, каб стварыць Інстытут Нац. Памяці - але не манапалізаваны ніводнай канфесіяй і палітычнай сілай, каб расследаваць УСЕ злачынствы як сталінскага, так і гітлераўскага часу, нікога не выгароджваючы. У тым ліку і габрэяў, і палякаў, і беларусаў, і рускіх. Назваць па-першае імёны, па-другое арганізацыі, па-трэцяе - ідэялогіі і тыповыя дэмагагічныя прыёмы, якія выкарыстоўваліся для падрыхтоўкі і апраўдання забойстваў і іншых масавых злачынстваў (напр. калектывізацыі)

я супраць таго, каб нейкі клан забойцаў гераізаваўся, пад выглядам "нацыянальных герояў". І каб "нацыянальную ідэялогію" будавалі тыя, хто здолеў "нацыянальную памяць" манапалізаваць

я асаблівым чынам клапачуся пра памяць нац. меншасцяў, таму што і сябе адчуваю меншасцю праз усё жыццё. Апроч таго, я перакананы, што калі скласці разам усе г.зв. "меншасці" Беларусі, дык яны апынуцца ў абсалютнай большасці ў дачыненні да канструяванай нацыяналістамі "большасці" - канструяванай на апеляцыі да дэструктыўных інстынктаў

Are you a Sprint or Nextel customer?

Sit down.

Shortly after 9/11, Sprint/Nextel established an Electronic Surveillance Department. The company secretly installed monitoring devices in all its Sprint and Nextel phones. These devices not only provide GPS location data about every single Sprint or Nextel wireless customer every time you use your phone, the devices also record the telephone numbers you dialed, the content of the text messages you sent, the content of the emails you sent, the content of the instant messages you sent, the URLs of the Web pages your browsed, and the content of the queries you submitted to search engines like Google or Yahoo.

Much worse: Law enforcement officials nationwide have access to a special Web site set up by Sprint/Nextel. Without ever having to demonstrate probable cause to a judge or secure a warrant, any law enforcement officer can log in to the Web site and download all the data Sprint/Nextel has collected on you for the past nine years.

In 2009 alone, police made more than 8 million downloads of geolocation data on Sprint/Nextel customers.

Big Brother is watching you.

I don't know who "Parker" is, but he's adorable. The individual who sent me these seven images said I'd like him because he's short and has a fat dick even though he's not very pretty.

Yes, I do like him for those reasons.

I also like him for those wide, big, bright eyes. And those heavy, thick brows. And that wide, fleshy mouth. And that flat, blunt nose. You know that his face is going to age, age, age... But quite honestly, I like that. He's going to get heavy lines in his face very quickly, and I think that's adorable.

I like those body freckles, and the weird, poking-out-in-every-direction cowlicks he has.

And yes, I do like very much how squat his body his. He has almost no torso to speak of. He's just massive thighs, massive pecs and shoulders, and a roud head jammed on top. (And incredible nipples. Just incredible nipples. I could chew on those for 10 weeks and not be tired of them.) I like how translucent his skin is, and how naturally hairless his body is. I like the vacularity in his arms, and how his body is almost (but not quite) overblown with muscle.

And yes, I love his pubes and his fat, curved dick. Such a short boy, and such a goofy, thick smile.

I don't think he's un-pretty at all. I think he's cute and adorable.

( Parker )

I was supposed to meet someone this afternoon for a drink near Dupont Circle, and they never showed up. I absolutely cannot stand getting stood up. So instead I sat there having a couple of drinks, miserable.

I'm more a fan of cocktails than beer. My favorite cocktail of late has been the sloe gin fizz -- sloeberry liqueur, a little sugar, and lemon juice shaken with cracked ice, poured into a glass, and topped off with club soda or seltzer (same diff). Fizzes are not much in style any more. They were much more popular in the 1950s, then went out of style for some reason and never really came back. But I like them a lot. I like sloe gin, and I like club soda, and this cocktail has displaced my previous favorites (the Alabama slammer and the kamikazee).

This gay bar happens to employ a woman in her late 50s as a waitress. She made a huge deal out of my ordering this "ancient" drink. She loudly declaimed to the bartender and two young muscleboy waiters standing nearby that I was ordering a drink she hadn't heard of since she was a young girl. Her lengthy commentary on my choice of cocktail drew long snickers.

I had five of them.

It hasn't been cold out today, but the temperature dropped into the 30s once the sun went down. I hunkered down in my green cap (the one with the puffy ball tassel hanging off the top) and black jacket, and walked to Metro in the dark.

Not only do I get stood up, but I get hassled for what I'm drinking. A guy can't even drink in peace in this town.

Michael's stepmother... Jesus Christ.

One of the first things I noticed is that the big framed picture of an infant Michael which has been in his father's bedroom as long as I've known him has been moved to a rarely-used back room, where it hangs in a place which is blocked from most points in the room by a cabinet.

Then in the course of our first 24 hours visiting, she:

- Tried to convince me to take Michael's bronzed baby shoes home, because God forbid there be any memories of his childhood on display.
- Asked me when I was going to wean.
- Said in the snottiest voice imaginable, "Don't you teach him 'no'?" when I moved several small glass-framed photographs off a floor-level shelf. She never put anything out of her babies' or grandbabies' reach.
- Went on two different diatribes about how awful Obama is. Not to mention Michelle, who buys all those expensive clothes while being BLACK, so it's totally not like any other First Lady ever. She seems very disappointed that we're not rising to the bait.

It's only a four-day visit. I can make it, right?

Right?

Сёння рыўся ў сваіх фота з паездак і выпадкова знайшоў вось гэтыя два здымкі. Зроблены пад Валожынам.  Гэта не могілкі. Ці, дакладней, не зусім звычайныя могілкі. Усе хто тут ляжыць загінулі ў адзін дзень 43 году. У нас такое нярэдка бывала. Кожны помнік - гэта цэлая сям'я. Ад пяці да дзесяці чалавек. Мяне гэты сціплы самаробны некропаль уразіў сваёй непрыхаванай, нейкай нават брутальнай, натуральнасцю. Я яшчэ падумаў, наколькі меньш мяне краналі раскошныя і пампезныя афіцыйныя мемарыялы ў параўнанні з гэтым месцам. Востра адчуў, як трагедыя перастала гучаць пастаўленымі галасамі штатных агітатараў, а загаварыла галасамі жывых і памерлых звычайных людзей.
Ня ведаю, як у іншых краінах, але на дарогах нашага краю няспынна сустракаю сведкі забытых, нейкіх прыватных, але ад таго яшчэ больш выразных трагедый. Гэта раскіданыя дзе-нідзе адзінокія магілы 40-х - пачатку 50-х гадоў. Аднойчы атрымалася сутыкнуцца бліжэй з падобным выпадкам. Было гэта ў 1995 годзе. Я павез адну польку па мясцовасцях, дзе да вайны жылі яе продкі. У раён паміж Зэльвай і Мастамі. З аднаго боку дарогі веска, з другога - хутар (відаць фальварак). Паміж німі - такія вось міні могілкі на тры крыжы. Ня памятую падрабязнасцей, але перад ці ў часе вайны здарылася нейкае забойства і, што ўразіла, лютая варажнеча захавалася да гэтага часу. Як толькі мясцовыя даведваліся, хто мая спадарожніца, дык адварочваліся, зыходзілі ў хаты. Пагаварыць не атрымалася. Тады я мо ў першыню звярнуў увагу на гэтыя нетыповая пахаванні. А колькі іх я бачыў потым! Нават ў лясах пад Ракавам ёсць дзве адзіночныя магілы. Яшчэ больш, відаць, ніяк не абазначаны.
Дык ў чым супадзенне? А ў тым, што нядаўна Беспартыйны падымаў тэму іміграцыі. Дык вось гэтыя здымкі маюць да азначанай тэмы непасрэднае дачыненне. Даўно адчуваю, што чым больш пазнаю драматычную гісторыю свайго краю, тым больш прывязваюся да яго. Не магу пакінуць. Не ўяўляю, што мог бы з'ехаць кудысці, дзе няма Катыняў і Хатыняў. Відаць чалавек не заўсёды шукае, дзе лепш.

Бо напачатку году наіўна спадзяваўся, што ў ягонай версіі СПБ не застанецца да канца году канкурэнтаў. Засталося 4 дні да 2010 г., і мізэрныя шанцы. Крыўдна ўдвая: 1) ніякі футуролаг, ціпа аблажаўся 2) па сутнасці крыўдна, што так не адбылося. Ну, здавалася, што польскі МЗС будзе мудрэйшым, і сам СПБ, і іншыя бакі канфлікту. Але пакуль што канцэпцыя win-win не выпрацаваная.

Можа быць, win-win і не існуе ў прыродзе, а толькі ў нашых хрысціянскіх байках, і яшчэ ў байках пост- хрысціянскіх, лібертарыянскіх “то бок”. Супярэчыць усім законам Мэрфі і тэрмадынамікі. Таму, магчыма, прадуў я канцэптуальна. Застаецца дачакацца бою курантаў, павіншаваць пана Анджэя з элегантнай перамогай і дамовіцца дзе і як перадаць тую бутэльку шампанскага.

(яшчэ кавалак з рэцэнзіі на кнігу Латышонка і Мірановіча)

У такім разе, ці варта абвінавачваць “люд просты” у ягоным нібыта-імкненні да першабытнага стану, да Залатога Веку без сацыяльнай дыферэнцыяцыі, уласнасці і сям’і? Падобнага да Гагенаўскага Таіці, - сучаснага утапічнаму праекту нацыяналістычных шляхцюкоў. Наўрад ці мы калі-небудзь атрымаем надзейныя дадзеныя, што думалі на гэты конт нядаўнія нашчадкі прыгонных, а вось спроба іх адукаваных настаўнікаў навязаць “усім беларусам” менавіта такі ідэял – выдатна засведчаныя дакументальна. Таму калі чытаем у Латышонка і Мірановіча - “Мадэрная беларуская нацыя ўзнікла на мяжы ХІХ і ХХ ст. як эўрапейская нацыя свабодных вытворцаў – сялян, у чым падобная была да мадэрнай польскай нацыі” (с. 14) - гэта, безумоўна, не больш чым пастулат. Дзе можна ўбачыць у праграмах беларускіх нацыяналістаў пачатку ХХ ст. хоць нейкія намёкі на вольную ад татальнага бюракратычнага пераразмеркавання вытворчасць? Увогуле, уласна вытворчасць іх ніяк не цікавіла, яны ўспрымалі яе як нейкую стыхійную сілу прыроды, як натуральны дар Маці-Зямлі, які заставалася толькі “справядліва пераразмеркаваць”. Дарэчы, такое стаўленне ўласцівае не так нават для селяніна-земляроба, які выдатна ведае цану, прынамсі, фізічнай працы, і нават не эканому, які таксама шмат высілкаў выдаткоўвае на арганізацыю гэтай працы, але менавіта – дзецям эканома. Для іх, сапраўды, любыя спажывецкія артыкулы быццам бы натуральным шляхам вырастаюць з зямлі, адно што Бог, на жаль, іх “няроўна дзеле”, ну то і застаецца такой бяды, як гэтую “Божую несправядлівасць”, праз высілкі гуманітарных інтэлектуалаў, пераадолець. І пераадольваюць, пасяпяхова, аж да нашых дзён – сёння, між іншым, дайшла чарга і да еўрапейскіх фермераў – вось убачым, як і іх леваліберальныя ўніверсітэцкія інтэлектуалы, накшталт “вечных студэнтаў” Грэцыі, загоняць у той самы калектыўны “вырай”. Увогуле, шкада што ў гэтай кнізе так шчыльна сплятаюцца элементы сумленнага гістарычнага даследавання і “пажаданай гісторыі”. У нейкім сэнсе, “пажаданая гісторыя” непазбежная для любога гісторыка, бо гістарычныя даследаванні заўжды пішуцца неабыякавымі, зацікаўленымі людзьмі, - але падляшскія аўтары не расстаўляюць сэнсавых маркёраў, ніяк не папярэджваюць чытача (свядома маніпулююць?), дзе сканчаецца бесстаронні “пазітывізм” і дзе пачынаецца “пажаданая гісторыя”. Такі падыход не вельмі падабаецца рэцэнзенту, які таксама мае сваю версію “пажаданай гісторыі”, але звычайна прапануе яе ў выглядзе пэўных “схолій”, або адступленняў ад асноўнага тэксту.

(Пра пачаткі нацыяналістычнага руху ў 1902-1903 гг. Вытрымка з меркаванай рэцэнзіі на кнігу Латышонка-Мірановіча).

Узнікае пытанне – наколькі шчырымі былі дзеці вечных арандатараў, унукі паўстанцаў 1863 г., у сваёй гульні ў “хлапаманаў”? Наколькі сумленным і высакародным, насамрэч, быў прапанаваны імі шлях эмансіпацыі Мужыка? Бо нельга прадстаўляць справу такім чынам, нібыта ўсе астатнія палітычныя і цывілізацыйныя альтэрнатывы ў тагачасных беларускіх і літоўскіх губернях імкнуліся “не дапусціць эмансіпацыі”. Наадварот, і расійскі ўрад (асабліва пры Сталыпіне), і “Кола” (варта бліжэй пазнаёміцца з праграмамі Вайніловіча або Ялавецкага ў пытаннях уласнасці) неабходнасць эмансіпацыі і пашырэння сацыяльнай базы выдатна ўсведамлялі. (У адрозненне, напрыклад, ад сучасных маргіналаў, якія называюць сябе “арыстакратамі” або “манархістамі”). І вось тут рэцэнзенту падаецца ключавым слова “Грамада”, якое некалькі пакаленняў нацыяналістаў абралі сваім своеасаблівым “паролем”. Тут немагчыма пагадзіцца з пазіцыяй падляшскіх гісторыкаў. Па-першае, няпраўда што “абшчына” (аўтары, відаць, пазбягаюць называння Грамады па імені, разлічваючы на недастатковую эрудыцыю значнай часткі чытачоў у гэтым пытанні) занепадала раўнамерна па ўсёй Беларусі і што гэта усведамлялася бацькамі-заснавальнікамі беларускага нацыяналізма (с. 116). Уласна на Беларусі, г.зн. на Усходзе, традыцыі абшчыны-Грамады былі яшчэ дастаткова моцнымі, і ў кожным разе, незалежна ад ступені яе распаду, важны менавіта факт яе фіксацыі нацыяналістамі як своеасаблівага “спрадвечнага ідэялу” сацыяльнага ладу, як праекту будучага ідэяльнага ўладкавання нацыі-класу. Па-другое, устойлівасць менавіта Грамады як аднаго з базавых элементаў Нацыяналістычнага Міфу засведчана ўсёй наступнай гісторыяй гэтага руху і гэтага вербальнага сімвалу. Такім чынам, ад самога пачатку беларускі нацыяналізм імкнуўся да таталітарна-эгалітарысцкай мадэлі грамадства або, прынамсі, менавіта яе прапаноўваў у якасці ідэялу сваім шарагоўцам. А шлях да зразумелай такім чынам эмансіпацыі пралягаў праз знішчэнне падставовых інстытутаў хрысціянскай цывілізацыі – Сям’і, Уласнасці, Царквы, праз апісаныя яшчэ Баршчэўскім “Рабункі мужыкоў”.

Ці такі шлях эмансіпацыі сапраўды быў адзіным, або самым эфектыўным? Хіба таталітарна-эгалітарысцкая Грамада не была, у рэшце рэшт, метафарай адноўленага на яе базе Калгасу? І на што, насамрэч, рэакцыяй, была грамадоўская праграма нацыяналістаў – на часы прыгону, якія мінулі за 40 гадоў да з’яўлення нацыяналістычных маніфестаў і вельмі цьмяна ўяўляліся нацыянал-рамантычным студэнтам, “маладым ваўкам” свайго часу, ці, наадварот – рэакцыяй менавіта на паслярэформавыя часы? Ці не хітрылі ўнукі паўстанцаў 1863 г. са сваёй аўдыторыяй, прапануючы ёй у спакусліва-салодкіх аблатках новую версію ўсё таго самага прыгону, у якім шляхцюкі другога і трэцяга эшалонаў спадзяваліся заняць ключавыя ролі, элегантна пацясніўшы першы эшалон – Скірмунтаў, Вайніловічаў, Чапскіх? Верагодна, дзеля такога “джэк-поту” яны былі гатовыя ахвяраваць любымі іншымі, неістотнымі для іх, традыцыямі карпарацыі сваіх бацькоў і дзедаў, уключаючы, у першую чаргу, каталіцкую, і увогуле хрысціянскую рэлігію, якая для гэтых ніцшэанскіх атэістаў (а часам, як у выпадку Ластоўскага – адкрытых паганцаў) не была больш аніякім аўтарытэтам. Заходнерускія апаненты ўспрымалі новаспечаных беларускіх нацыяналістаў “католікамі” і бачылі ў іх праекце “каталіцкую інтрыгу” толькі праз метрычны факт іх хрышчэння ў Касцёле, здзейснены ў стане несвядомасці. Браты Луцкевічы, зрэшты, былі выхадцамі з лютэранскай сям’і, але прасунуліся па шляху атэізацыі ці не далей за іншых – хаця і не грэбавалі, у выпадку палітычнай патрэбы, чыста інструментальным выкарыстаннем рэлігіі – любой канфесіі.

У юнака розбите обличчя, свідки запевняють, що молодика двічі впускали на сходи, коли вели. У міліції свій аргумент - обвинувачений пепеесника вкусив за ногу.

у милиции свой аргумент - обвиняемый укусил за ногу ППСника